Çok yazmam aslında...Ama bugun yazıyorum söz uçar yazı kalırya sanırım ondan.Sende uçtun gittin yanımdan bugun bir sene doldu...Yarın ikincisi sonra üçüncüsü...Bir gün 20. si ve bir bakmışın bende uçmuşum gitmişim.Acaba geride senin bıraktığın gibi sevenlerim olacak mı?Bir oğlum?Dostlarım????Büyümek yaşlanmaksa ben büyüdüm ve yaşlanmak kaybetmekse ben gene büyüdüm. Şimdi seni düşünüyorumda sen hiç büyümemiştin. Küçük bir kız çocugu hep kırılgan ve hep hayata dudağı bükük.Hayatta hep eksik olmak bana senden mi miraas acaba???Sevdiğini özlemek, hasret senden mi miras?Sevmeyide sen öğrettin bana sevilmeyide.Ben senin mirasından bunu kendime saklamak istiyorum. Ama ne kadar aptalım ne kadar eksik sözlerim. Onca anı onca an.Ne kadar nankörüm. Seni hep uzun saçlarınla anıyorum.Hani bir keresinde sen kıvırcık yaptırmıştın ya ben ne sinir olmuştum.Seni hiç ama hiç öyle düşünmüyorum.Birde öğretmene benzediğin o fotografın gözümün önünde...Bugun bir arkadaşım dediki ben bakınca sen bakıyormuşsun aslında...Gözlerimiz benzermiş öyle derdin ya odamı benzetti nedir...Birde neyi unutmuyorum biliyormusun o çiçekli havlunu ne kadar saçma...Alt tarafı havlu ama görünce dayanamıyorum.KESKE GENE BANA AKŞAMA"PALAMAT" YAPSAN...Birde senle içtiğimiz çaylar.Çok fincan çay içtim sonra ııh aynı tadı yok.Sordum hep aynı çaymış,aynı marka.Hep aynı bardakmış da yapan birlikte içtiğim sen değilmişin.Sonradan anladım. Sen gittin ben hissetmeyide kaybettim.Özlemdi en kuvvetli duygu sonra soldu. Sen zaten gitmiştin kendi hayatına ama kocaman yüreğinin kocaman parçasını burda bırakmıştın. Belkide ince sızı orda başlamıştı sonra seni yakalamıştı.Dayanamadı kalbin belkide bir orda bir burda olmaya... Son seferde bir çekirdek nedir anlamıştım.Hayatımda ilk ve belkide kendi çekirdeğimi yetiştirene değin son kez...Hani hayat bilgisi dersindeki çekirdek... Evet ben hep kapalı idim kutu misali... Ve daha yaşım çok gençti aşık olmaya...Nasıl unuturum ilanı aşkımı sana...Ben demiştim seviyorum onu...Sen durdun hafifçe gülümsedin. Sonra her sana seviyorum onu dediğimde söylediğin cümleyi tekrarladın bana... Hele bir büyü...Büyümek yaşlanmaksa ben büyüdüm, büyümek kaybetmekse ben yine büyüdüm, büyümek ayrılıksa hasretse büyümek özlemse hiç bir kucakta bulunamayan ve hiç bir kadının sevişinde rastlanmayan o sıcaklığa bir kibrit alevininki kadarda olsa yaklaşamamaksa...ben büyüdüm. Sen ağlama...Son gördüğümde seni ağlayışın çıkmıyor aklımdan son sözlerin de...Neden bıraktım ki seni neden her yarımı bıraktığım gibi sende, neden öbür yarımıda bırakmadım sana.Hiç değilse bir saat... Yine beslesek kuşları...Yine yine yine dolaşsak sahilde...Ve yine kuşları beslesek sahille...Sahili kuşlarla...Kuşları sahille...Seni benimle...Beni seninle....Kuşları hasretinle beslemekmiş bana kalan...Kendimi...Peki ya kendimi? Büyümek kendini beslemekse ben büyüdüm mü?Yada hiç birimiz o kadar büyüdük mü? Yalnızlığıma bir çelmeydin, ayda yılda bir kafamı çalı p kendimden ve hayatımın ince işlerinden sana gelirdim. Şimdi seni çalı p anılardan sığınıyorum odama.Sen ağladığımı görmeyesin diye ellerimle resimlerini, sen ağladığımı görmeyesin diye tüm cesaretimle ve tüm yitik hislerimle gözlerimi kapıyorum. Ayrılıklara kurban ömrümüzü burda noktalıyor ve seni yeni yerine gömüyorum.Orda kimse seni alamaz benden.Kimse seni benden tekrar çalamaz. Seni ne çok kıskanırdım şimdi birde onu hatırladım yok yere...Merak etme beni...Ben iyiyim.Sadece biraz daha buruk bu gece yüreğim...